Η Ελλάδα φλέγεται ... / ΔΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΛΗΤΕΣ ΡΕ!

48 ώρες και … Τηλεμαραθώνιος πυρκαγιών. Όλοι οι δημοσιογράφοι στο πόδι. Τους γύρισαν που τους γύρισαν για τις εκλογές, αντικατέστησαν πυροσβεστικές, ΕΚΑΒ, ΕΚΑΜ, ΕΚΑτάδε.

Στεναχωριέμαι απίστευτα γι’ αυτό που συνέβη. Ολόκληρη η Πελοπόννησος και η Εύβοια on fire. Δε το συλλαμβάνει ανθρώπινος νους. Να στέκονται οι άνθρωποι, με ουρλιαχτά και πόνο ψυχής να περιμένουν να καούν τα σπίτια τους, οι εστίες τους, οι αναμνήσεις τους … Και η φωτιά να συνεχίζει το καταστροφικό έργο και να σταματάει μόνο … όταν φτάσει στην ακτή. Κράτησα μια φράση που είπε ο Λαζόπουλος: «Αν υπήρχε τρόπος να κάψουν και τη θάλασσα, θα την καίγανε».

«Με επιστημονική μεθοδολογία και σχέδιο έγιναν όλοι οι εμπρησμοί στην Πελοπόννησο. Ο χρόνος και ο χώρος (αποστάσεις) επιλέχθηκαν σταθμίζοντας όλα τα ισχύοντα δεδομένα, καιρικές συνθήκες, δυνάμεις πυρόσβεσης, κατάσταση προεκλογικού κρατικού μηχανισμού, ανύπαρκτα μέτρα πρόληψης», διάβασα στο http:// reverse-faults.blogspot.com

Τρέμει η ψυχή μου και βρίσκομαι κάθε 10 λεπτά στο μπαλκόνι να κοιτάζω το δάσος της Θεσσαλονίκης, περιμένοντας να δω τον καπνό κι εδώ …

Ρε παιδιά, στην εποχή της Πληροφορίας είμαστε. Παντού υπάρχει μια κάμερα, κάποιος, κάτι … Δώστε τους αλήτες που τις άναψαν. Φορέστε την κουκούλα ή και χωρίς και ΔΩ-ΣΤΕ-ΤΟΥΣ. Για μένα ο μόνος τρόπος να ευχαριστηθώ είναι να δω να τους φτύνουν και να τους δέρνουν στην πλατεία κάποιου καμένου χωριού σε live σύνδεση με την ΕΡΤ.

Όλη αυτή η καταστροφή, δεν επανορθώνεται. Χρόνια ολόκληρα θα ταλαιπωρεί τους συγγενείς των αδικοκαμμένων, των πυροπαθών, τους δήμους και τις κοινότητες, τα παιδιά μας τα ίδια.

Αύριο δυστυχώς, η μόνη μας λύση θα είναι το air condition, για όσες γενιές θα ζήσουν ακόμη. Η γλυκιά δροσούλα του δάσους θα αποτελεί παρελθόν, και προνομιούχος θα είναι εκείνος που θα έχει 2 δεντράκια στην αυλή του. Τι να λέμε τώρα, όλοι βλέπουμε πόσο υποφέρουμε μέσα στις πόλεις το καλοκαίρι.

Το μόνο που περνάει από το χέρι μου-μας είναι να φυτέψω 10 δεντράκια, και να προσφέρω τον οβολό μου – όχι από το υστέρημά μου αλλά γιατί μου περισσεύει και είμαι σίγουρος πως περισσεύει σε όλους μας – τόσο στους ανθρώπους που πλήγηκαν από την καταστροφή αυτή, αλλά και για μια πιθανή αναδάσωση που θα πάρει κάποιος την πρωτοβουλία να κάνει.

Το Τρίγωνο των Βερμούδων - Part 4 – And last!

Επιτέλους τέλος. Έφυγε και η τεράστια ταμπέλα που χαλούσε το παρκάκι.

Μας φυτέψαν και δεντράκι, το κουρεύουν τακτικά, το ποτίζουν κάθε βράδυ στις 01.20 νταν (αυτόματα ε!) και τα σκυλάκια και τα γατάκια φροντίζουν να παραμένει … καρπερό!

Μια χαρά. Θυμάμαι, βγαίναμε στο μπαλκόνι και βλέπαμε μια τσιμεντένια αηδία. Αργότερα, βλέπαμε ένα λασπωμένο βούρκο. Μετά ένα παρκάκι με μια χαζοταμπέλα επιχορήγησης – που κανέναν δεν ενδιέφερε.

Τώρα, περιμένουμε τους επισήμους στην Έκθεση, άρα βγάζουμε και τη ταμπέλα.

Δημαρχούλη, thanks!

Προσκοπάκια ... τι μου θύμισαν ...

Πω πω τι μου θύμισαν ...
http://56tzamporetto.blogspot.com/

Και πάνω που άρχιζε να με πιάνει μια μελαγχολία για τα παλιά χρόνια, έπεσε μπροστά μου το συγκεκριμένο blog ...

Πόσες εκδρομές, πόσες κατασκηνώσεις, πόσες ιστορίες να θυμηθώ ... Πόσες νύχτες γύρω από τη φωτιά και τα τζάκια των καταφυγίων;

Ένα Σύστημα, μια μεγάλη παρέα, χωρισμένη στα Λυκόπουλα, τους Προσκόπους, τους Ανιχνευτές και τους βαθμοφόρους. 5ο Σύστημα Προσκόπων, Τοπική Εφορία Αγίου Δημητρίου (ΤΕΑΔ).

Τελικά ... δεν ήταν μόνο η παρέα, ούτε η επαφή με τη φύση. Ήταν όλες οι δραστηριότητες και οι πρώτες επαφές εκτός οικογένειας.
Χωρίς να υπερβάλλω, ίσως η πρώτη επαφή με τα επαγγέλματα. Για να πάρω εκείνα τα μαμημένα τα σηματάκια που μπαίνανε στο δεξί χέρι και χωριζόταν σε 5 τομείς (δε θυμάμαι πλέον πως τα έλεγαν), αναγκαζόμουν να κάνω επαφές με επαγγελματίες.

Θυμάμαι, τις κατασκηνώσεις. Με στείλανε οι δικοί μου σε οργανωμένες. Τους φώναζα και με παίρναν πίσω. Στις Προσκοπικές ... ήταν διαφορετικά. Είχες επαφή με το χώμα ... γειωνόσουν!

Θυμάμαι, μια από τις τελευταίες μου χρονιές, που είχα αποφασίσει πως είχα παραμεγαλώσει και πως έπρεπε τις ικανότητές μου να μου τις πληρώνουν αντί να τις προσφέρω εθελοντικά, είχαμε συμμετάσχει σε ένα Internet Scouting Jamboree ... Ψωνάρα από τότε, κινητοποίησα ραδιόφωνα, κανάλια, εφημερίδες ... Και ήμουν μόνο 16-17 χρονών ...

Θυμάμαι, την εφημερίδα του συστήματος, τον "Οδυσσέα" - έχω ακόμη τα χειρόγραφα και τα προσχέδια - που αποφασίσαμε να αναβιώσουμε και έτρεχα με μικρόφωνα και κασετόφωνα και έκανα συνεντεύξεις ... Αρβανιτάκη, Ευρυδίκη, Πασχάλη, Μαγγίρα κλπ ... Η μία τους έμεινε φίλη και καταλήξαμε και συνεργάτες! Πω πω ... Και ήμουν μόνο 16-17 χρονών ...

Είχα κάνει τόσα πράγματα ... κι όμως τα ξέχασα ...

Ανεπιφύλακτα, γονείς στείλτε τα παιδάκια σας στον Προσκοπισμό, μη το σκέφτεστε καθόλου!